Öğrencinin “Özgürlük Şarkısı” Kafeste Biter

İnsanlar Allah’ın yaratmasındaki vahidiyyet sırrı gereği ana hatları itibariyle birbirlerine benzerler.

Birbirine ana hatlarıyla benzeyen her insan Allah’ın yaratmasındaki ehadiyyet sırrı itibari ile de diğerinden tamam anlamıyla farklı, özgün ve özeldir.

İnsanın tavrı, davranışı, hayata bakışı v.b. her şeyiyle “özgün ve özel” dir.

Şair Allah’ın ehadiyyet sırrını şu muhteşem cümle ile dile getirmiştir:

“Benzemez kimse sana tavına kurban olayım.”

Allah kendi kemal ve cemaline her insan farklı bir ayna olsun hikmetiyle böyle takdir buyurmuştur.

Ailede anne-baba, okulda öğretmenin en çok dikkat etmesi gereken çocuğun bu “özel ve özgün” yaratılışı yani fıtratıdır.

Öğretmen bu anlamda sınıfta en fazla %40 konuşmalı daha çok dinlemelidir.

“Dinle neyden” diye başlayan Mesnevi bir eğitim manifestosudur aslında.

Manifestonun ilk iki kelimesi “gönülden/gönlünü dinle” tavsiyesi ile iyi bir eğitimci, iyi bir anne-baba olmanın ilk şartının fıtratı gereği kendi “özgülük şarkısı” nı söylemek isteyen çocuğu/öğrenciyi içten, samimi, ama sız, fakatsız, ön yargısız sabır ve dikkatle dinleyebilmektir.

Peygamberimiz (s.a.v.)’in en mühim sünnetlerinden birisi; Muhatabına bütün vücuduyla, aklı, kalbi ve zihniyle yönelip onu pür dikkat dinlemesiydi.

Bu sünneti bir kez terk ettiğinde hemen ilahi ikaz gelmişti. (Abese, 80/1-3)

İnsan kendi özel/özgün alanında kalabildiği, bu özgürlük ona tanındığı sürece bahçesinde kendi “özgürlük şarkı” sını söyler.

Onu farklı mülahazalarla standardize etmek, işi kolaylaştırmak düşüncesiyle özgün ve özgürlüğünden uzaklaştıracak yaklaşımlar onu kafese koymak demektir.

Bülbül gibi özgün ve özel “özgülük şarkısı” nı bahçesinde söyleyen öğrenci kafese konulunca susar.

Eşkıya filmindeki “Keje” gibi insan ait olmadığı, istemediği, gönlünün zorla tutulduğu yerde susar.

Eğitimci her öğrencisinden farklı ve özgün bir “özgülük şarkısı” dinlemek istiyorsa onları fıtratları gereği oluşturdukları kendi bahçelerinde kabul etmelidir.

Kafese koyduğu her öğrencinin susacağını unutmamalıdır.

Sözü Sad-i Şirazi’nin Bostan ve Gülistan’ından bir beyit ile noktalayalım:

“Sesim hoşuna gidiyor diye beni kafese koymana gerek yoktu,

Ben zaten senin bahçenin bülbülüydüm.”

The student’s “Freedom Song” ends in a cage

Human beings, due to the secret of oneness in God’s creation, resemble each other in their main characteristics.

However, every human being, despite resembling others in their main characteristics, is completely different, unique, and special from the other due to the secret of absolute unity in God’s creation.

Every aspect of a person’s attitude, behavior, outlook on life, etc., is “unique and special.”

The poet expressed the secret of God’s absolute unity with this magnificent sentence:

“No one resembles you, I would sacrifice myself for your charm.”

God has ordained it this way, so that each person may be a different mirror reflecting His perfection and beauty.

The most important thing for parents in the family and teachers in the school to pay attention to is this “special and unique” creation, or innate nature, of the child.

In this sense, the teacher should speak no more than 40% in the classroom and listen more.

The Masnavi, which begins with “Listen to the reed flute,” is actually an educational manifesto.

The first two words of the manifesto, with the advice to “listen to your heart,” indicate that the first condition for being a good educator or a good parent is to listen to the child/student, who by nature wants to sing their own “song of freedom,” with sincerity, without reservations, without prejudice, and with patience and attention. One of the most important Sunnahs of our Prophet (peace be upon him) was to turn to the person he was speaking to with his whole body, mind, heart, and intellect, and to listen to them with utmost attention.

When he abandoned this Sunnah even once, a divine warning immediately came. (Abese, 80/1-3)

As long as a person can remain in their own private/unique space, and this freedom is granted to them, they sing their own “song of freedom” in their garden.

To standardize it with different considerations, to adopt approaches that will make things easier but will strip it of its originality and freedom, is to put it in a cage.

A student who sings their unique and special “song of freedom” in their garden, like a nightingale, falls silent when placed in a cage.

Like “Keje” in the movie “Eşkıya” (Bandit), a person falls silent in a place where they don’t belong, where they don’t want to be, where their heart is forcibly held.

If an educator wants to hear a different and unique “song of freedom” from each student, they must accept them in their own gardens, which they have created according to their nature.

He should not forget that every student he puts in a cage will be silenced.

Let’s conclude with a couplet from Saadi Shirazi’s Bostan and Gulistan:

“You didn’t need to put me in a cage just because you liked my voice,

I was already the nightingale of your garden.”