Maya sütü yoğurda/tereyağına/peynire dönüştürür.
Sütteki kabarmayı, laktozu alır, onu en faydalı probiyotik haline getirir.
Maya eğitimde de çok önemlidir.
Eğitimin mayası talibin “gönlüne girmek” tir
Öğretmen muhatap olduğu her öğrencinin gönlüne hitap edebilmeli ve onları bir süt gibi kabul ederek yetenekleri doğrultusunda kendi gönlünde ürettiği maya ile süte/tereyağına/peynire dönüştürmelidir.
Burada en önemli nokta öğretmenin kendi gönül zenginliğidir.
Öğretmenlik sadece para için yapılacak iş değildir.
Aksine; öğretmen yaptığı işi bir ibadet bilinci ve şuuru ile gönülden yapmalıdır.
Çünkü mayanın üretilmesi için gönlün derinliğine ihtiyaç vardır.
Merhum Fethi Gemuhluoğlu der ya; “Gönül öyle değerli bir kelimedir ki; alçak kelimesi ile yan yana geldiğinde onu dahi kanatlandırır.”
Hz. Muhammed (s.a.v.) “ben muallim olarak gönderildim” sözünün altını tarihin tespit ettiği eğitimin en güzel misalleriyle doldurdu.
Ashabın gönlünü öyle mayaladı ki;
“Annem babam sana feda olsun ey Allah’ın elçisi” kıvamına getirdi.
Yeri geldi kuşu ölen çocuğa taziyeye gitti.
Mescide işeyen bedeviye kızmadı.
Pişmiş deve eti yedikten sonra yellenen sahabesini utanmasını önlemek için namaza başlanacağında “pişmiş deve eti yiyen herkes abdest alsın” dedi.
İhtiyar eşinin zıhar yaptığı ve evliliğini kurtarmak için mücadele eden yaşlı kadınla birlikte Rabbine döndü: “Ya Rabbi bize bir çözüm dedi.” Ve çözüm geldi.
Tam da kızılacak yerde amcası dâhil 70 şehit verdiği Uhud dönüşünde ashabına kızmadı, onları kınamadı ve Rabbine bu duruşunu alkışladı:
“Allah’ın rahmeti sayesinde sen onlara karşı yumuşak davrandın. Eğer kaba, katı yürekli olsaydın, onlar senin etrafından dağılıp giderlerdi. Artık sen onları affet. Onlar için Allah’tan bağışlama dile. İş konusunda onlarla müşavere et. Bir kere de karar verip azmettin mi, artık Allah’a tevekkül et, (ona dayanıp güven). Şüphesiz Allah, tevekkül edenleri sever.” Al-i İmran, 3/159.
Yeri geldi evlenemeyen sahabesinin önüne düştü onu everdi.
Söylediği her şeyin en iyisini önce kendisi yaptı sonra tavsiye etti.
Gönlünde mayaların en değerlisini Hira’sında üretmiş nazar-ı muallim bakın çok kısa sürede neler yaptı:
“Fıtratların bir kısmı birden bire parlıyor.
Bir kısmı tedricîdir, şey’en şey’en kalkıyor.
Tabiat-ı insanî ikisine de benziyor.
Şerâite bakıyor, ona göre değişir.
Bazan tedricî gider.
Bazan dahi oluyor barut gibi zulmanî; birden bire fışkırıyor.
Nuranî bir nar olur; bazı olur, bir nazar, fahmi elmas ediyor.
Bazı olur, bir temas, taşı iksir ediyor.
Bir nazar-ı peygamber birden bire kalb eder bir bedevî câhil, bir ârif-i münevver.
Eğer mizan istersen: İslâm’dan evvel Ömer, İslâm’dan sonra Ömer.
Birbiriyle kıyası: bir çekirdek, bir şecer.
Def’aten verdi semer, o nazar-ı Ahmedî, o himmet-i Peygamber.
Cezîretü’l Arabda, fahm olmuş fıtratları kalb etti elmaslara, birden bire serâser, barut gibi ahlâkı parlattırdı, oldular birer nur-u münevver.” (Said Nursi, Lemeat, 964)
Dolayısıyla eğitimin mayası için;
1.Gönül sürekli devrede olacak,
2.Talebeye “hızır değeri” verilecek ve bu duygu muhataba geçirilecek,
3.Söylenilen her şey önce öğretmenin kendisi tarafından yapılıyor olacak,
4.Yumuşak, şefkat ve muhabbet dolu bir iletişim dili kullanılacak,
5.İstikarar için sabır ve tahammülle kuşanılacak.
Yeast of Education
Yeast transforms milk into yogurt/butter/cheese.
It takes the lactose and the swelling from the milk and turns it into the most beneficial probiotic.
Yeast is also very important in education.
The yeast of education is “winning the heart” of the student.
A teacher should be able to appeal to the heart of every student they interact with, accepting them like milk and transforming them into milk/butter/cheese with the yeast they cultivate in their own hearts, in line with their abilities.
The most important point here is the teacher’s own spiritual richness.
Teaching is not a job done solely for the sake of money.
On the contrary, a teacher must perform their work wholeheartedly, with the awareness and consciousness of worship.
Because the production of yeast requires the depth of the heart.
As the late Fethi Gemuhluoğlu said, “Heart is such a precious word that when it is placed side by side with the word ‘low’, it gives wings to even that word.”
Hz. Muhammad (pbuh) underlined his words, “I was sent as a teacher,” with the most beautiful examples of education recorded in history.
He so infused the hearts of his companions that they cried out, “May my mother and father be sacrificed for you, O Messenger of Allah.”
He went to offer his condolences to a child whose bird had died.
He did not resent a Bedouin who had urinated in the mosque.
To prevent his companion from embarrassing himself after eating cooked camel meat, he said, “Anyone who has eaten cooked camel meat should perform ablution,” when prayer was about to begin.
He returned to his Lord with the elderly woman whose elderly husband had committed zihar and who was struggling to save her marriage: “O Lord, He has told us a solution.” And the solution came. On his return from Uhud, where he had suffered 70 martyrs, including his uncle, he did not become angry with his companions, did not condemn them, and applauded their stance towards his Lord:
“By the mercy of Allah, you were gentle with them. If you had been harsh and hard-hearted, they would have dispersed from around you. So forgive them and ask Allah for forgiveness for them and consult them regarding the matter. And when you have made a decision, then put your trust in Allah. Indeed, Allah loves those who put their trust in Him.” Al-i Imran, 3:159.
When the time came, he would go to his unmarried companion and marry him.
Everything he said, he first did the best himself, then recommended it. Look at what the teacher’s gaze, which produced the most precious of leavens in his heart in Hira, did in a very short time:
“Some of the natures suddenly shine.
Some are gradual, disappearing gradually.
Human nature resembles both.
It looks at the circumstances and changes accordingly.
Sometimes it fades gradually.
Sometimes it becomes as dark as gunpowder, gushing forth suddenly.
It becomes a luminous pomegranate; sometimes, a glance turns it into a precious diamond.
Sometimes, a touch turns a stone into an elixir.
A glance of the prophet suddenly transforms a bedouin, an ignorant, an enlightened, wise man.
If you want a scale: Omar before Islam, Omar after Islam.”
Compared to each other: a seed, a tree.
He suddenly gave the saddle, that Ahmadi gaze, that Prophetic endeavor.
In the Arabian Peninsula, He transformed the precocious natures into diamonds, suddenly made the spirits shine like gunpowder, and they became enlightened lights.” (Said Nursi, Lemeat, 964)
Therefore, for the essence of education:
1. The heart will be constantly engaged,
2. The student will be given the “value of the Almighty,” and this feeling will be conveyed to the addressee,
3. Everything said will first be done by the teacher himself,
4. A soft, compassionate, and affectionate language of communication will be used,
5. Patience and endurance will be worn for stability.
