Kırk Bir Kere Maşallah!

Emekli edebiyat öğretmeni olan dayımla ‘insan, hayat, hastalık, ölüm’ mevzuları üzerine sohbet ederken bir söz söyledi: “Vadesi yetmeyen hastalar başında, vadesi yeten sağlar oturur.” Bu, bir atasözüymüş.

İlk defa duyduğum bu şiir gibi atasözünü hemen not aldım. Öldü, ölecek diye beklenen hastaların başındaki nice sağlıklı kimselerin nasıl da kayıp gittiğini hatırladım. Ecel, her canlı için takdir edilmiş. Hasta-sağ (sağlıklı), yaşlı-genç, zengin-yoksul demiyor. Eceli gelen gidiyor.

Şimdiye kadar hiçbir yazılı kaynakta rastlamadığım atasözünü Haydarpaşa Lisesi’nde öğrenciyken, okulda bir konferans veren rahmetli Orhan Şaik Gökyay’dan duymuş. “Bu vatan toprağın kara bağrında, / Sıradağlar gibi duranlarındır. / Bir tarih boyunca onun uğrunda, / Kendini tarihe verenlerindir…” mısralarıyla başlayan, o meşhur “Bu Vatan Kimin?” şiirinin şairinden. Üzerinden altmış yıl geçse de dayım, bu atasözünü unutmamış.

Meseleye böyle bir giriş yapsam da asıl konumuz hayat, hastalık, ölüm veya bu atasözü değil. Adı ne olursa olsun konferans, konuşma, söyleşi, sohbet gibi faaliyetlerin öğrencinin hayatında ve hafızasında nasıl bir iz bıraktığı. Altmış yılı aşan bir zaman ve insanın duygularına, düşüncelerine yön verme hüviyetine sahip unutulmayan bir söz…

Malum olduğu üzere, 2025 yılının 20 Aralık günü İstiklal Marşı şairimiz Mehmet Âkif’in 152. doğum, 27 Aralık ise 89. vefat yıldönümüydü. Bu haftanın, yani 20-27 Aralık arasındaki günlerin, yıllardır resmî düzeyde “Mehmet Âkif Ersoy’u Anma Haftası” olarak değerlendirildiğini bilmeyen yoktur sanırım.

İşte bu haftadan hareketle Pendik Belediyesi örnek bir çalışmaya imza attı. Bir günde veya bir haftada değil, Aralık ayı boyunca “Mehmet Âkif’e Dair” başlıklı bir program dizisiyle Pendik’teki liselerimizde öğrencilerimizle buluşmamıza vesile oldu. Yirmi günde kırk okul ve bir öğretmen söyleşisi olmak üzere altı binden fazla öğrenci ve öğretmene ulaşmış olmak, (genel bir salon programına göre) önemli bir kazanım olsa gerek.

İbrahim Alaeddin Gövsa’nın “Mehmet Âkif’in yetişmesi, gençlere bir örnek olarak anlatılmaya layıktır.” sözünü temel alarak gerçekleştirdiğimiz söyleşilerimizde İstiklal Marşı şairimizde gençlik yıllarından itibaren görülen “inancı, azmi, gayreti, çalışkanlığı, psikolojik sağlamlığı, güzel ahlakı…” örneklerle anlattım. Nasıl yetiştiğinden, kendini nasıl yetiştirip geliştirdiğinden, olumsuzluklara rağmen verdiği hayat mücadelesinden bahsettim. İstiklal Marşı şairi olmasının yanında, bilinen bazı yönlerinden ziyade pek bilinmeyen, başta gençlerimiz olmak üzere herkese örnek olabilecek şahsiyet özelliklerini dile getirmeye çalıştım.

Sonuç: “Programa gelen Hocamızın belagati ve konu içeriği çok iyiydi. 30-35 dakika dinleyebildim, çok istifade ettim. Programda sonuna kadar bulunan hocamız varsa şunu öğrenmek istiyorum: Âkif’in örnekliği üzerinden üç başlık dinleyebildim. 1- Psikolojik dayanıklılık, 2- Sorumluk bilinci, 3- Okumak… Devamı var mıydı?” diye kendi aralarında yazışmalar, sorup sorgulamalar yapan öğretmenlerimizin varlığına şahit oldum. Program sonunda yanıma gelip teşekkür eden öğrencilerimizi, öğretmenlerimizi, yöneticilerimizi saymıyorum bile…

Bu arada bir öğretmen ve tecrübeli bir araştırmacı olarak eğitim öğretimimizin gidişatı üzerine yaptığım gözlemleri, edindiğim olumlu veya olumsuz izlenimleri yazmaya teşebbüs edersem sanırım yazı uzadıkça uzar, yazı dizisi olur. En iyisi tadında bırakıp asıl mevzuya dönelim.

Öncelikle Pendik ilçemizde kültür, sanat, eğitim içerikli birbirinden güzel programlar icra eden, “Mehmet Âkif’e Dair” başlıklı söyleşilerin de fikir sahibi olan Pendik Belediyesi Kültür Sanat ve Sosyal İşler Müdürlüğü ile gerçekleştirilen programlarda emeği geçen herkese teşekkür ediyorum ve “Kırk bir kere maşallah!” diyorum. Kime kime? Öncelikle böyle bir faaliyeti himaye ederek öncülük ve ev sahipliği yapan Pendik Belediye Başkanlığına, güzel bir koordinasyon gerçekleştiren Pendik İlçe Millî Eğitim Müdürlüğüne. Bir de kendime… O niye? Yirmi günde, kırk okulumuzda, altı binden fazla öğrenciye ve bir de öğretmenlerimize yönelik olmak üzere toplamda “kırk bir program” gerçekleştirebildim diye.

Farenjidime, bu yaşta gidip geldiğim uzun yola ve bir o kadar yorgunluğa rağmen. Yorulduğuma değdi mi? Hamdolsun, değdi. Çünkü programların sonunda dinleyici ve konuşmacı olarak hepimizin yüzü gülüyordu. Bir de yazımın başında bahsettiğim üzere, öğrencilerimizin hafızasında az veya çok bazı anekdotlar, cümleler, kelimeler kaldıysa… Daha ne olsun!

Kırk bir kere değil -cimrilik etmezseniz- birer maşallah da sizden alalım o zaman!