Kur’an-ı Kerim kâinat (afak) ve içimizden (enfüs) gelen sinyalleri anlama dönüştüren modemimizdir.
Bu yönüyle Kur’an-ı Kerim ontoloji’nin üzerinde yükseldiği epistemolojinin en merkez bileşenidir.
Kur’an-ı Kerim merkeze ve dikkate alınmadan insana dışarıdan ve içeriden gelen sinyaller tam anlamıyla asla anlaşılamaz.
Bu açıdan bakıldığında; Kur’an-ı Kerim okunurken asıl maksat Kur’an-ı Kerim’in bizzat kendisi değil, kâinat ve içimizden doğup gelen sinyalleri çevirerek işaret ettiği manalardır.
İşin özü: Kur’an-ı Kerim iç ve dış âlemi anlama “el kitabı” dır.
Bu sebepten Kur’an- Kerim hayatın tüm zaman ve alanlarında hemen yanımızda hazır ve nazır olmalıdır.
Eksik dosya ile Windows işletim sisteminin çalışmadığı gibi, modemimiz olan Kur’an-ı Kerim 114 suresi 6236 ayetiyle bütünlüklü bir bakış açısı olmadan faydalı olmaz.
Bu bütünlüğe Rabbimiz;
“Yoksa siz kitabın bir kısmına inanıp bir kısmını inkâr mı ediyorsunuz? İçinizden bu şekilde davranan birinin dünya hayatındaki cezası ancak rezil rüsvâ olmaktır; kıyamet gününde ise onlar azabın en şiddetlisine itilirler. Allah sizin yapmakta olduğunuzdan habersiz değildir.”(Bakara, 2/85, 86) ikazıyla dikkatimizi çekmektedir.
Bu kısa usule dair izahtan sonra yazımızın başlığında ifade ettiğimiz Kur’an- Kerim’in “eğitim ve pedagoji” alanında Hüdhüd üzerinden verdiği mesajı anlamaya çalışalım.
Hz. Süleyman (a.s.) hem peygamber hem de bilge kraldı.
Dünyanın belki de gelmiş geçmiş en güçlü hükümdarıydı, zira Allah’ın lütfuyla rüzgâra hükmü geçiyor, kuşların dilini biliyor, küçük büyük mahlûkat emrine amade idi.
Hz. Süleyman’ın devlet sistemi eğitimden teknolojiye, yönetişimden hukuka, diplomasiden sanata her açıdan zirveyi temsil ediyordu.
Dolayısıyla Hz. Süleyman’ın etrafında anlatılan ayetlere ayrı bir dikkat vermemiz gerekir.
O halde Hz. Süleyman (a.s.) ile Hüdhüd kuşu arasındaki diyalogun başka bir yazımızda “yönetişim, liyakat ve adalet”[1] tarafına bakmıştık; bu yazımızda da; “eğitim ve pedagoji” tarafına bakalım.
“Süleyman, ordusunun kuşlardan oluşan birliğini denetlerken dedi ki: “Hüdhüd’ü niçin göremiyorum, yoksa kayıplara mı karıştı?
Geçerli bir mazeret ortaya koymadığı takdirde, onu şiddetli bir şekilde cezalandıracağım yahut boynunu keseceğim.
(Hüdhüd) çok geçmeden çıkageldi ve dedi ki: “Senin bilmediğin bir şeyi öğrendim, sana Sebe’den çok önemli bir haber getirdim.
Ben, o yörenin halkını yöneten bir kadınla karşılaştım. Kendisine her şey bolca verilmiş, görkemli bir tahtı var.
(Ne var ki,) “Onu da, halkını da, Allah’ı bırakıp güneşe tapındıklarını gördüm. Anlaşılan, şeytan onlara bu yaptıklarını güzel gösterip kendilerini yoldan çıkarmış. Onlar da bu yüzden doğru yolu bulamıyorlar.
(Şeytanın amacı) onları, göklerde ve yerde gizli bulunan şeyleri meydana çıkaran, (nefislerinin) gerek saklı tuttukları ve gerekse açığa vurdukları tüm duygularını bilen Allah’a secde etmelerini engellemektir.
O Allah ki, kendisinden başka hiçbir ilah yoktur, en yüce hükümranlığın, arşın Rabbidir.” Neml, 27/20-26
Hüdhüd’ün fıtrattan, yaratılıştan kabiliyeti “yeraltı ve yer üstü madenleri, hazinelerini keşfetmek” olduğundan Allah’ı kendi açısından tarif ederken “göklerde ve yerde gizli bulunan şeyleri meydana çıkaran” cümlesini kuruyor.
Yani; Allah’ı kendi yaratılışına, fıtratına uygun esması üzerinden anlamaya ve anlatmaya çalışıyor.
Eğitim ve pedagoji konusunda anne-baba ve öğretmenlerin çıkarmaları gereken derse gelince;
Çocuklarımızı bebeklikten itibaren iyi gözlemleyelim.
Fıtratlarında/Yaratılıştan getirdikleri kabiliyetleri iyi tespit edelim.
Allah’ın hangi ismi veya isimleri bizim çocuğumuzda parlayabilir.
Cemil mi, Celal mi, Rahman mı, Rahim mi, Adil, mi, Cevat mı, Settar mı, Rezzak mı, Kuddüs mü, Hay mı, Gahhar mı, Cebbar mı, Munis mi, Rauf mu???
Dr. Maria Montessori’nin Casa dei Bambini’de yani Çocuklar Evi’nde yaptığı da sadece Hüdhüd’ün tavsiyesi paralelinde çocuğu iyi gözlemleyip hangi esma üzerinden yürüneceğini tespit etmekti.
İbn Haldun; “Yaratılışa uygun olanı insana kolaylaştırılır” der.
Balığa yüzmek, kartala uçmak, ata koşmak, yılana sürünmek, ineğe süt vermek, köpeğe havlamak zevk verir ve başarı ve keyifle yaparlar.
Ama bunların hepsini bir sınıfa toplayıp bütün derslerden sorumlu tuttuğunuzda artık; balığa yüzmek, kartala uçmak, ata koşmak, yılana sürünmek, ineğe süt vermek, köpeğe havlamak ta zevk vermez ve onları dahi başarı ve keyifle yapmazlar, yapamazlar.
Dolayısıyla Hüdhüd üzerinden Allah’ın eğitim ve pedagojiye dair verdiği mesaja kulaklarımızı açalım.
Çocuklarımızı bebeklikten başlayan anaokulu ve ilkokulda tamamlanan yoğun bir fıtrat/yaratılış belirleme gözlemine tabii tutalım.
Hangi isim ve isimlere yakın bulduysak:
Çocuğumuzu ilkokuldan sonra 16 yaşında çırak, 17 yaşında kalfa, 18 yaşında usta olacağı o meslek lisesine yönlendirelim.
Fen Liseleri, Anadolu Liseleri, Sosyal Bilimler Liseleri hatta ihtiyaçtan fazla açılan İmam Hatip Liseleri ne olacak dediğinizi duyuyorum.
Onları hızla spesifik ve halkta ihtiyaç olan, karşılığı olan bir meslek lisesine dönüştürmemiz[2] Milli Eğitim adına yapmamız gereken en acil ve hayati iştir.
Bu aşamada Hüdhüd’e kulak veren her anne-baba, anaokulu ve sınıf öğretmeleri lütfen çocuklarını iyi gözlemleyip “meslek lisesi, memleket meselesi” şuur ve bilinciyle hareket ederek; uygun meslek liselerine yönlendirirlerse hayati ve zaruri değişim-dönüşüm sürecini hızlandırmış olurlar.
Merhum Alev Alatlı: “Liyakat ve ehliyet işini çözersek 21. Yüzyıl “Türk Yüzyılı” olur” demişti.
21. Yüzyılın bizim yüzyılımız olmasını ve dünyada ilk beşin içine girmek istiyorsak Hüdhüd’ün en güzel sesiyle kıyamete kadar kulağımızdan gönlümüzün derinliklerine seslendiği nasihatlerini hayatımıza rehber yapalım.
Olur mu?
What is the hoopoe’s message to parents and educators?
The Quran is our modem, transforming the signals coming from the universe (the external world) and from within us (our inner selves) into understanding.
In this respect, the Quran is the most central component of the epistemology upon which ontology is built.
Without considering the Quran as the central point, the signals coming to humanity from both the external and internal worlds can never be fully understood.
From this perspective, the main purpose when reading the Quran is not the Quran itself, but the meanings it points to by translating the signals originating from the universe and from within us.
In essence: the Quran is a “handbook” for understanding the inner and outer worlds. For this reason, the Quran should be readily available and present in all times and areas of life.
Just as a Windows operating system cannot function with incomplete files, the Quran, our modem, with its 114 surahs and 6236 verses, is not useful without a holistic perspective.
Our Lord draws our attention to this integrity with the warning:
“Or do you believe in part of the Book and disbelieve in part? The punishment of one of you who behaves in this way is nothing but disgrace in this world, and on the Day of Resurrection they will be subjected to the most severe punishment. And Allah is not unaware of what you do.” (Al-Baqara, 2/85, 86)
After this brief explanation of the method, let us try to understand the message given by the Quran in the field of “education and pedagogy” through the hoopoe, as stated in the title of our article.
Prophet Solomon (peace be upon him) was both a prophet and a wise king.
He was perhaps the most powerful ruler the world has ever seen, for by the grace of Allah, he commanded the wind, knew the language of birds, and all creatures, big and small, were at his service. Prophet Solomon’s state system represented the pinnacle in every aspect, from education to technology, from governance to law, from diplomacy to art. Therefore, we need to pay special attention to the verses narrated around the story of Prophet Solomon.
So, in another article, we looked at the “governance, merit, and justice”[3] aspect of the dialogue between Prophet Solomon (peace be upon him) and the hoopoe bird; in this article, let’s look at the “education and pedagogy” aspect.
“While Solomon was inspecting his army, which consisted of birds, he said: ‘Why do I not see the hoopoe? Has it disappeared? If it does not offer a valid excuse, I will severely punish it or cut off its neck.’ (The hoopoe) soon appeared and said: ‘I have learned something you do not know; I have brought you very important news from Sheba.
I met a woman who rules the people of that region. She has been given everything in abundance, and she has a magnificent throne.
(However,) I saw that she and her people worship the sun instead of God. It seems that Satan has led them astray by making their actions seem good to them.'” That is why they cannot find the right path. (Satan’s aim is) to prevent them from prostrating to Allah, who reveals what is hidden in the heavens and the earth, and knows all their desires, both those they keep hidden and those they reveal. He is Allah, there is no god but Him, the Lord of the Throne, the Supreme Sovereign.” (An-Naml, 27:20-26)
Since the hoopoe’s innate ability is to “discover underground and above-ground minerals and treasures,” it describes God from its own perspective as “the one who reveals what is hidden in the heavens and the earth.”
In other words, it tries to understand and describe God through His attributes that are appropriate to its own nature and creation.
As for the lesson that parents and teachers should learn from education and pedagogy: Let’s observe our children carefully from infancy.
Let’s identify the abilities they possess from birth. Which of God’s names might shine through in our child?
Is it Cemil (Beautiful), Celal (Majestic), Rahman (Merciful), Rahim (Compassionate), Adil (Just), Cevat (Gentle), Settar (Concealer of Sins), Rezzak (Provider), Kuddus (Holy), Hay (Living), Gahhar (Subduer), Cebbar (Compeller), Munis (Friendly), or Rauf (Compassionate)?
What Dr. Maria Montessori did at Casa dei Bambini, or the Children’s House, was simply to observe the child carefully, in line with the advice of the Hoopoe, and determine which divine name to follow.
Ibn Khaldun says, “What is in accordance with creation is made easy for man.”
Swimming for a fish, flying for an eagle, galloping for a horse, crawling on a snake, milking a cow, barking for a dog—these things bring pleasure and are done with success and enjoyment.
But when you gather all of these into one classroom and make them responsible for all subjects, swimming for a fish, flying for an eagle, galloping for a horse, crawling on a snake, milking a cow, and barking for a dog no longer bring pleasure, and they cannot do them with success and enjoyment.
Therefore, let us open our ears to the message God gives regarding education and pedagogy through the Hoopoe.
Let us subject our children to an intensive observation process of determining their innate nature/creation, starting from infancy and continuing through kindergarten and primary school.
Whichever name or names we find suitable:
Let’s direct our child to that vocational high school where, after primary school, they will become an apprentice at 16, a journeyman at 17, and a master craftsman at 18.
I hear you asking, “What will happen to the Science High Schools, Anatolian High Schools, Social Sciences High Schools, and even the Imam Hatip High Schools that have been opened in excess of need?”
Transforming them rapidly into specialized vocational schools that meet the needs and demands of the public is the most urgent and vital task we must undertake in the name of National Education.[4]
At this stage, every parent, kindergarten and classroom teacher who heeds the advice of Hüdhüd should observe their children carefully and, acting with the awareness and understanding that “vocational schools are a matter of national importance,” direct them to appropriate vocational schools.
This will accelerate the vital and necessary process of change and transformation.
The late Alev Alatlı said, “If we solve the issue of merit and competence, the 21st century will be the ‘Turkish Century’.”
If we want the 21st century to be our century and to be among the top five in the world, let us make the advice that Hüdhüd, with its most beautiful voice, has resonated in our ears and hearts until the end of time, a guide in our lives.
Will we?
[1] “Yönetişim, liyakat ve adalet” açısından Hüdhüd’ün mesajını değerlendirdiğimiz yazıya https://www.cemilpasli.com/siyaset/hudhud-kusu-bize-ne-ogretir linkinden ulaşılabilir.
[2] Bkz. https://www.maarifinsesi.com/egitim-sisteminin-en-temel-sorunu-mahrec/
[3] Our article evaluating the message of the Hoopoe bird in terms of “governance, merit, and justice” can be accessed via this link: https://www.cemilpasli.com/siyaset/hudhud-kusu-bize-ne-ogretir
[4] See https://www.maarifinsesi.com/egitim-sisteminin-en-temel-sorunu-mahrec/
