Hanife ÇAKIR

İnsan bazen hiç kazanmadığı bir savaşın galibiyetini kutlarken gömülür. Bu bir ecel değil, bir çöküştür. Kimsenin fark etmediği, kimsenin durdurmadığı bir çöküş. Kaybetseydim yaşardım diyorum şimdi. Çünkü bazı yenilgiler insanı hayatta tutar. Kazanmak ise çoğu zaman yanlış bir ısrarın, gereksiz...

Gazze için sınıra yürüyen Yahudileri görünce umutlanan insanlara şaşırmak istiyorum. Ama yok şaşırmıyorum bizim doğamız böyle. Bu kadar mı iyiniyetli saf olabiliriz diye düşünüyorum ve olabiliriz-hep olduk. Belki gerçekten aralarında iyi niyetli olanlar vardır. Belki gerçekten Filistinin özgürlüğünü düşünenler vardır....

Biz onun yaptığını anlatır dalga geçerdik. En çok da ablam. Hatta ablam dalga geçmeyi bırak sinirlenir kızardı. Nasıl bir akla sahipsin ki elindeki çöpleri atacağım diye o kadar uğraşıp yaptığın böreği çöpe atarsın aptal kadın derdi. O gün de mevzusu...

Her yanına ateş basmıştı. Yataktan kalkar kalkmaz perdeleri açtı sonra çayı ocağa koydu. Geri dönüp pencereden o kadının balkondan bakıp bakmadığını kontrol etti. Kadın eşarbını silkeliyordu.“Ben yapsam saçma sapan gelecek şeyler o yapınca çok güzel görünüyor. Sadece bir şey elini...

Kız olan hayvanlara dişi mi diyorlar, diye sordu küçük çocuk. Evet, dedi annesi ve hiç bir açıklama yapmadı kızına. Çocuk soru sormaya devam etti fakat artık benden uzaklaştıkları için ne sorduğunu duymuyordum. İlk soru benim zihnimi yeterince meşgul ediyordu. İnsanların...

Seninle hiç karşılaşmadık yollarımız kesişmedi. Oysa ki o adamı daha bu sabah gördüm ve yine karşılaştık. O bu karşılaşmanın farkında değil benim de umurumda değil fakat bunun üzerine bunca yıl aynı şehirde yaşayıp seninle hiç karşılaşmamak garip geldi. Daha önce...

Ölüm sarılınca başlar. Başka türlü bir başlangıç düşlemiş olabilirsiniz fakat bir yere bağlandığınızda söz konusu olan şeydir, ölüm. Tecrübe edebileceğimiz ispatlanmış bir gerçekliğe dayanmıyor. Ölüler için yaşam ne kadar yok ise yaşayan içinde ölüm aynı derecede yok. Ne demiş Farabi...

Gelişime müsait olmayan insanları görünce sinir oluyorum kadın beyni çok çalışır. Erkek zihni düz bir doğru hat halinde ilerlerken kadın zihni sarmaldır. Her şeyi birbiriyle ilişkilendirir. Neticede sebep sonuç ilişkisini hatırlayamadığında işin içine hisler girer. “Böyle hissediyorum“ der. Aslında orada...

Siz nasıl hissediyorsunuz bilmiyorum ama ben zayıf birini görünce kendimi çok şişman hissediyorum. Aynı şekilde şişman birini görünce de çok zayıf hissediyorum. İri yarı birinin yanında çıtı pıtı minyon hissettiğim de olur, minyon birinin yanından geçerken de dev gibi hissettiğim....

İnsanlar oldukları yere bukalemundan daha çabuk uyum sağlar ya da sağlamak zorunda bırakılır. Kaçtıkları zaman kertenkeleden daha önce kuyruk bıraktığını fark edersiniz ya da canı uğruna değer verdiği her şeyi. Renklerin göz yanılsaması olması kimin umurunda? Benim umrumda. Neden mi?...

sevgi dolu sözcüklerleHatıra olarak saklamam istenilenbir fotoğraf var bendeKaç kere çöpe atacak oldumKitap sayfalarında kaybolsun istedimBir şekilde tekrar karşıma çıktıBir bilsen nasıl boş bir çabaydı onunkisiHatırımda en ufak izi bile yok halbukiSadece ismini bilsem bir anlamı olurdu. Ne çok insan...

Ahmet Efendi çubuğu eline alır dediğimi tekrar edin diyerek başlardı sözüne. Yerdeki minderlere oturmuş bütün çocuklar gülüşürdü. Çubuk büyük erkek çocuklarının kafasında birer tur atar biz minik kızlara gelince dururdu. Kelimesini tekrar ederdi “li-ilafi kureyş” Çubuk bizim aramızda olduğu için...

Ressam köyün muhtarını tuvalin dışına taşımıştı. Onun hayalindeki köy tarifine hiç uymuyordu. Alabildiğine yeşil bir ovanın ortasına kurduğu köyünü yönetecek bir muhtar olması gözüne saçmalık olarak göründü. Adamın kasketi de sinirine dokunmuştu. Bastonuna ayrı sinir olmuştu.Köyü mesken tutmuş, karnı sırtına...

Onun yanında saatlerin tik taklarını duymadığımı duyana kadar fark etmemiştim. Bütün saatleri seslerinden rahatsız olduğum için kaldırtmıştım. Bu eylemi hatta varlıklarını unuttum. Camı kırık masa saati nostaljik bir dekordu sadece. Çalıştığını bile fark etmemiştim. Uzanmış bir sanatçı edasıyla ellerime uygun...

Derin bir soluk alıp verdim patika yolun en dik yamacını tırmandığımda. Tepe üzerindeki kayaları tutan bir ağaç var. Kökleri kayaların arasında ilerliyor, neredeyse hepsi açıkta sarmaşık gibi kayanın çatlakları arasından ilerliyorlar. Gözüme hiç güvenli gelmiyor ve az daha yürüyor sırtımı...

Bu vücud nasıl toprak olacak? Bu bir soru değil sevme biçimi. İnsanın kendini sevmesi de olabilir bu, eşini sevmesi de. Böylesine eşsiz, kusursuz bir varlık toprağa gömülüp kaybolup gidecek.Bedenlerin dünyadan yada daha doğrusu hayattan silinmesi bir zihin boşluğu yaratır mı?...

Babam benden ne isterdi? Bunu bilmiyorum. Şimdiye kadar bunu düşünmek bile aklıma gelmedi. Gelmiş olsaydı mutlaka sorardım. Bazen kaldığım odanın kapısını açar dik dik bakardı. Ne yaptığımı sorgulatırdı kendi içimde. Korkutur, tedirgin eder, sinirlendirirdi. Bunu neden yapardı, aklına ne gelir...

Sunuş: Bu cumartesi röportajımızı hikaye yazarı Hanife Çakır ile yaptık. Kendisi Trabzon doğumlu. Hikaye ve denemeler yazıyor. Halen yaşamını İstanbul’da sürdürüyor. Kendisinin yazı röportajını okumalarınıza sunuyoruz.      Hepimiz bir şeyler okuruz, fakat kitap okumaktan söz edilince parmakla gösterdiğimiz birkaç...

Artık sınavlar hayatın vazgeçilmez bir parçası haline geldi. Her bir öğrencinin yaşadığı, her bir velinin yaşadığı öyle hakikatler var ki… İşte onlardan bir tanesi…    KAPILAR BEKLEMEK İÇİNDİR                     Kapılar ve pencereler arasında asılı kalan gözler bizimkisi. Görsel sevgileri yapmacık duyguları olan...