Şöle Gelsen Yanıbaşıma!.

Ya Vedudum!, Ya Vedudum!, Ya Vedudum!…

Ya Perverdigârım!…

Ya Refik-i âlâ! Nasıl varılır vuslata?

Hikâye bu ya diye başlanır söze. İyi ki hikâyeler var hayatımızda. İsmini bilmediğimiz bir Allah’ın sevgili kulu, ıssız bir adaya çıkmış. Veya az sayıda insanın varlığını sürdürdüğü bir adaya. Veya ada değilmiş de bir deniz kenarıymış. Orada, dağda yaşlı mı yaşlı, saçı sakalına karışmış, koyunlarının başında, üzerinde kırk yamalı fintanıyla bir dede oturmuş konuşuyormuş:

_ Allah’ım! Şöle gelsen, yanı başıma eğlensen, saçlarını kemik tarağımlan tarasam, saçlarını bölük bölük örsem, gözel olma mı ?

Eren hemen itiraz etmiş doğal olarak.

-O nasıl söz!. Allaha öyle lakırdılar sarf edilir mi hiç? Edebe mugayir davranıyorsun?

-Nasıl demeliyim, nasıl sevmeliyim?

-Allah’ım! Engin hazinelerinden bizlere ihsan eyle. Günahlarımızı affeyle. Ahirette cemalinle ferahnak eyle. Diye öğretmeye çalışmış ve selametle ayrılarak sahilde bulunana kayığa binmiş.

Kayık, mavi denizin serinleten sularında açılmaya başlamış iken, bizim okuma yazması olmayan, ruhu denizlerden engin, deryalardan derin çoban suyun üzerinde şappadak şappadak koşarak gelmiş. Kayığa yanaşıp:

-Hocam! Bir daha de hele. Nasıl dua edeceydim? Demiş.

Onun suyun üzerinde yürüdüğünü şaşkınlıkla gören hoca, mana âlemlerine kapı açan çoban dedenin Allah’ın sevgili bir kulu olduğunu anlayarak, hatasının farkında varıp:

-Çoban dedem, sen içinden geldiği gibi duaya devam eyle demiş.

_-Şöyle geleydin yamacıma. Saçlarını bölüm bölük öreydim.

Sev de dostum, yürekten sev de Hakkı… Cümlelerin hitabını bulur. Lisanında aşkla fısıldayan kelimeler, hedefini bulur. Hay Hak de ciğer püryan olarak, Hak sadasın duyulur.

Ya Vedudum1.

Ya Perverdigârım!

Ya Refik-i Âlâ!

Seven nasıl sever seni, bulanlar nasıl bulur, olanlar nasıl olur.

Şöyle gelsen…