Daha on sekiz yaşındaydık…

Düne kadar nasıl da coşkunduk biz, havai,

Nasıl da hercaiydik, başımız bulutlarda

Hani ömre boş vermiş gibi bir hâldi sanki,

Yanımızda tufanlar, kıyametler de kopsa…

İçleri boşaltılmış kavramların iziydi

Beyin kıvrımlarının üstünde yürüdüğü

Far yoktu, sisler sönük, stoplar iptal hani,

Ne arkayı görürdük ve ne de önümüzü…

Söyledim ya şimdicek, on sekizliydik hani

Biraz “hayata acemi”, safça delikanlıydık,

İlk sevda baş verirken, yürekte yeni yeni,

“Bekâr terleriyle biz,  aşktan sırılsıklamdık”…

Düşünce belki azdı ama fazlaydı efkâr

Otu, çöpü dert eder, kafayı patlatırdık,

Derin derin tartışıp, taa sabahlara kadar,

Ülke, dünya da ne ki, dünyalar kurtarırdık…

Zaten herkes çok banal, sıradan, akılsızdı,

Bir tek bizler üstündük, farklı yaratılmıştık

Zevksizlik, tekdüzelik, basitlik onlardaydı

Oysa biz ne kadar da mükemmel varlıklardık…

Bulmuştuk kendimizce üç-beş hayalperest dost

Besleyip egomuzu, ona buna çatardık

Haa, çatacak kimseler bulmayınca yakında,

Hiç yoktan ortalığı birbirine katardık.

Zümrüt-ü Anka kuşu sırtında yol alırken

Ekmek nasılsa elden, suyumuz da göldendi

Düşler ülkelerinde sokakta gezinirken,

Arabalar kabaktan, saraylar hayaldendi…

O halde eğlenmeli, umarsızca, çılgınca,

Gülmek, güldürmek vardı, dalga geçmek etrafla

Hayat bize gözünü kırpmıştı ya bir defa,

Sadece vur patlasın, çal oynasın bedava…

Sonra bir gün, bir salâ, ardından genç bir civan,

Biz yaşta bir arkadaş, toprağa vardı sessiz,

Uzandı musallaya, soğuk hissiz betondan

Oysa O’nun da yaşı olsa olsa on sekiz…

Eyvah, eyvah, vah bize, yazıklar olsun bize,

Nasıl da unutmuştuk, nasıl da atladıktı

Meğer ölüm ne yakın, ne kolay başlar söze,

Ne kadar da gerçekti, bizim için de vardı…

Durdu zaman, dünya lâl, sanki sonsuza kadar,

Diller yutuldu zahir, kim, neden konuşmuyor

Nerdesiniz ey millet, ey dostlar, arkadaşlar,

Niye söndü ışıklar, neden güneş doğmuyor…

Sonra mahzun, musalla taşında gözlerimiz,

Tenlerde soğuk kabrin ürpertileri esti,

Bir ikindi üzeri, irkildi kalplerimiz,

Ruhlarımız dünyadan ukbaya heveslendi…

Öyle ya dünya yalan, ölüm; gerçek endişe,

Öyle ya hayat fani, hesap ve kitap vardı,

Perçeminden tutulup atılmadan ateşe,

Benliği yana çekip, secdeye varmak vardı…

Ve güneş artık farklı doğdu seher vaktinde

Akşam başka, geceler, farklıydı her anımız,

Öğleni yemekten dem, bilirdik de zamandan,

İkindi ve yatsıyla buluştu ruhlarımız…

Kıyam, ne de güzeldi, tesbih ederken Rabbi,

Ruh bedene hükmetmiş, eğilirken huzura,

Sonra hamd ile kalkış, bir arınmışlık hissi,

Secde; bitiş-yok oluş, kapanış varoluşa…

Bulmuştuk en sonunda, hep aranan huzuru,

Yol başka, ağaç başka, rüzgâr, yağmur başkaydı,

Meğer ne boş yerlerden sormuştuk mutluluğu,

Gelişler hep Hakk’tanmış, gidişler hep Hakk’aydı…

Yüzümüz tanışınca kızarmakla, edepten

Sözümüzü düşünüp, sonrasında konuştuk,

Diller tereddüt etti, insanı incitmekten

Hüzünle tanış olduk, muhabbetle buluştuk…

Gülmeyi unutmadık, ağlamayla barışıp,

Sevmeyi unutmadık, sadakati öğrendik,

Dünya ile anlaşıp, ahiretle tanışıp,

Bir gönlün bir âleme yettiğini keşfettik…

Resulün sesi vardı, kaplamıştı etrafı

Kitabın eli değdi, körpecik gönlümüze,

Bir kalenin burcunda, göklerin âşıkları,

Taa âlemi ervahtan, sadıktık sözümüze…

Sözün özüne geldik lafın nihayetinde,

Kader dokundu bize, kederin eli değdi,

Ölüm sesi, nefesi, küçük yüreğimizde,

Dağıldık toplanmaya, yaşımız on sekizdi…

En delişmen, en asi çağımızda, aniden

Hayat güldü çok şükür yüzümüze tez elden

Can akarken Canan’a damarlarda yeniden

Baht açıldı bir daha özümüze ezelden…

Ahmet Kağan Karabulut