Solingen Katliamının Anısına Tekrardan İthaf Olunur..

“Gece tüm nefretleri gizlemek istercesine çökmüştü şehrin üstüne. Her taraf sessiz, kimseler görünmüyordu, etraf ıssızdı… Bir gölge geçti evin önünden önce, onu gölgeler izledi, sonra fısıldaşmalar ve sonra korkunç bir alev!

Gecenin gizemini yırtarcasına göğe yükseldi alevler, çığlıklar ve de çırpınmalar tarumar etti sessizliğini zifiri karanlığın, kent yavaş yavaş ağır uykusundan uyandı… Ve ürperdi gördüğü manzara karşısında ve kahroldu ve çaresiz, tıpkı bizler gibi ağladı, ağladı ve ağladı. Her akşamki gibi üzerine titrediği çocuklarını yataklarına götürmüştü elleri öpülesi anne. Yanaklarına yüreğinin taa ötesinden gelen bir sevgi seliyle ısıtan öpücükler bırakmıştı çocuklarının. Şefkatle üzerlerini örtmeyi her zamanki gibi unutmamıştı ve daha sonra ışığı söndürdü. Ve uyuyan çocuklarının kapılarında, uyuduklarından emin olmak için bir soluk beklemeyi ihmal etmemişti. İşte sonrası, korkunç alevler, alevler, alevler!!! Ölen çocuklar, çocuklarımız bizim. Ümitleri vardı çoğunun, isimleri gibi… Yaşamdan beklentileri, yaşama sevinçleri, sevgileri vardı. Özlemleri vardı birçoklarının adları gibi. Çoğu yabancı bir ülkede yaşamanın zorluğunu da biliyorlardı, bazen bir düğüm oluyordu boğazlarında, bir damla yaş gözlerinde. Çoğu zaman da iç yakan bir türkü oluveriyordu babalarının dudaklarında. Ve korkuları vardı çoğunun, gördükleri anlamsız kin, düşmanlık ve sıkça karşılaştıkları ayrımcılık karşısında! Ve diğerleri, bizler, çocuklarımız, gün geldi tanıklık ettik yanmalara, yakarışlara, velhasıl katliamlara. Yakanların saçları kazınmıştı çoğunun, kollarında gamalı haçlar vardı. Ve her biri de kendilerine göre katıksız birer almandılar. Gözleri maviydi bazılarının, kazınmış saçları sarı. Aralarında sarışın olmayan karagözlüler de karakaşlılar da vardı kuşkusuz. Dedik ya, hepsi de katıksız birer Almandı!. Almanya Almanlarındır diyorlardı… Belli bir kültürleri yoktu ama onlar almandı. Aslında kendi tarihlerini bile tanımıyorlardı, ama onlar yine Almandı işte! Çözümsüz yaşamlarının çözümünü bizleri, çocukları yakarak arıyorlardı. Şimdilerde başka ülkelerde olduğu gibi… O zaman olayın geçtiği yer, tarihe kayıt düşülen ve insanlık suçu işlenen, milyonlarca Yahudinin ‘bilimsel’ usullerle yakılarak yok edildiği Almanya’ydı. …Almanya tarihine alevlerden yeni bir sayfa daha yazılmıştı 29 Mayıs 1993’te. Hoyerswerda, Rostock, Mölln ve Solingen… Bunlar hafızalarımızdan silinmeyen kentler! Tıpkı Avrupa’nın orta yerindeki Saraybosna gibi… 1991 Sonbaharı Hoyerswerda, 1992 mülteci yurdunun yakıldığı Rostock, aynı yılın kışı Mölln ve 1993 ilkbaharı Solingen! Çığlıkların, feryatların periyodik aralıklarla yıldan mevsime, aydan haftaya, günden saate indiği anlar… Sahi fark eder mi, çığlıkların taa uzaklardaki (!) Hoyerswerda, Rostock, Mölln ve Solingen’den gelmesi veya hemen yanıbaşımızdaki Grozni, Saraybosna, Halepçe, Kabil veya Bagdat’tan yükselmesi! Hafızalarımıza kazınan onlarca, yüzlerce şehirden işte bunlar birkaç tanesi. İşte bizim masumiyetimizin hikâyesi yanan şehirler, işgal edilen ülkeler, feryad eden çocuklar, göçlerimiz, uzadıkça uzayan göç kervanlarımız. Mülteci yurtları, varoşlar, sömürüden dolayı aç kalan Afrika. Horlanan, dışlanan, nesneleştirilen, itilen kakılan, ezcümle “bizler”!!! Onun için beyazın saflığı, dokunulmazlığı kadar masumuz ve mazlumuz biz! Onun için hepimiz birbirimize, bir tarağın dişleri gibi kenetlenmeliyiz, mavinin tüm tonları gibi uyumluca ve engince! Yeşilin ulviliği ve erişilmezliği gibi yemyeşil çayırlarda! Ve azade meltemler gibi salınan kır çiçeklerinin rengârenk ebemkuşağı okyanuslarında… Yükselen yaylaların, geniş ovaların al yeşil düzlüklerinde… Ve büyük kentlerin insan kaynayan meydanlarında! Ve ıssız dağ yamaçlarının dingin düzlüklerinde… Kırmızıyla heyecanlanmalıyız yine, ılık ürpertiler hislerimizi kaplamalı ve yeğlemeliyiz kırmızı-bordo ışıkların açık-koyu tonlarını! Katlediliyoruz belki her gün, her saat, her dakika, ama bitmiyoruz ölerek; çoğalıyoruz beyaz örtülere bürünerek. Acı günlerimizde dahi siyah yazmalara gerek yok diyoruz. Çünkü siyah, bitiş noktamızdır; bitmedik ki! Onun için beyazın saflığı, dokunulmazlığı kadar masumuz ve mazlumuz biz!”

Mehmet DOĞAN