İnancın Rengi: Gazze

İNANCIN RENGİ: GAZZE

Ömrüm nedir bilmem, yaşım önemli değil

Adımı rüzgâra söyledi sessiz, sedasız bir dil

Çünkü kimse duymuyor… Sabırdan bir menzil

Bir çocuğun sesi, diri diri gömülmelere mukabil

“Öldü, diyorlar” kıtalar dolaşıyor Ebu Cehil

Oyun oynamayı unuttum, her an bir deprem

Yıkıntılarda kaldı; top, çanta, kitap ve kalem

İp atlayan kardeşim; durgun, gözünde nem

Yana yakıla su arayan Hacer’e döndü annem

Bir vakitti… Kâğıttan uçaklarla neşemiz gümrah

Beyaz kanatlarına “umut” yazmıştık, simsiyah

Fakat o okulumuz da yıkıldı dün sabah

Gürültüler, çığlıklar… Susmuyor çeşit çeşit silah

Titrek yüreğimde var sadece Allah, Allah!..

Babamı secdede hatırlarım, dualıydı dilleri

Kaç nesil boyu çekmişti en ağır bedelleri

Öyle bir iman ki aşmaya yeterdi engelleri

Neylersin; şimdi avucumda soğuk, tozlu elleri

Burada gözyaşı, örselenen ruhlar taptaze

Bekledik, şu koca dünya bakar diye bize

Atılsa da üstümüze, ruhumuza binlerce füze

Şimdi buralar, çelik gibi bir inançtan açık müze

Evet, burası insanlığın imtihan yeri: Gazze

Babam demişti: Sadece ve sadece Allah’a eğil

Ve unutma canım oğlum! Ve kefe billahi vekil

Adımı unuttum ve yaşım daha on bile değil

Elimde acının rengi: Kırmızı, siyah, beyaz ve yeşil

Çocuk olsan da unutma yüreğim! Ve kefe billahi vekil

                                            Kelam-ı Çelik