Bayraktar

Bünyan’ın Zek Köyü’ndendi. Asıl adı Mehmet’ti. Herkes ona Bayraktar derdi. Halkın gözünde mecnundu, deliydi; ne yapacağı belli olmazdı. Onu gören, “Zırrr Bayraktar!” deyip taşın, ağacın arkasına saklanırdı. Zırrr kelimesi Bayraktar’ı çileden çıkarırdı.

Avşar yöresinde gezmediği yer yoktu. Hatta Kayseri’den Adana’ya, Antep’ten Maraş’a kadar diyar diyar dolaşır, oralardan dahi ünü gelirdi. Gittiği her yerde delilikle hikmeti, hayalle gerçeği, bu dünya ile öbür âlemi aynı anda taşıyan adamlardandı.

Yetmişli yıllardı. Bayraktar’ın bir bisikleti vardı. Bisikletinin arkasında dikdörtgen şeklinde bir film makinesi taşırdı. Heybesinde, iskambil kâğıtları gibi dizilmiş film şeritleri olurdu. Okullara gider, mahalleleri gezer, köyleri dolaşırdı.
Bir yumurta karşılığında, bazen de yirmi beş kuruşa, elle basmalı film gösterirdi.

“Burası Kâbe, burası Medine,” derdi. Paris’i, Londra’yı gösterirdi. Bakan bir daha bakmak isterdi. Çocuklar nefeslerini tutar, heyecanları artar, dünyayı ilk kez küçücük bir kutunun içinde görürlerdi.

Bayraktar bir gün Aslanbeyli’ye geldi. Kadir Öğretmen, Tufan Öğretmen, Mehmet Öğretmen öğrencileri bahçede topladı. Bayraktar film gösteriyordu. Bir ara durdu, çocukları süzdü:
“Kara Musa’nın torunları ortaya çıksın,” dedi.
Herkes korkmuştu. Sekiz on çocuk öne çıktı. Onlara ücretsiz film gösterdi. Kara Musa, Bayraktar’ın asker arkadaşıydı. Vefayı, borcu, hatırayı unutmamıştı.

Bayraktar kazmasını, küreğini yanında taşırdı. “Maden arıyorum,” der, define arardı. Bir yerde durur, elinden hiç bırakmadığı uzun sopasını toprağa vurur, “Buranın altı boş,” ya da “Burada altın var,” diye fısıldardı. Kimisi gülerdi, kimisi ürperir, kimisi inanırdı.

Bir gün Bayraktar’ın bisikleti çalındı. Dünya elinden kaydı. Dermansız bir at buldu, yükünü ona yükledi. At zor yürüyordu. Bayraktar da hayatta öyle yürürdü.

Hırsızlardan korunmak için sopasının ucuna sivri uçlu bir demir yaptırdı. Kaymakamlıktan çağrıldı. Demirin ucu kestirildi. Bayraktar sustu. Bir süre öyle gezdi. Sonra demirciye gitti, yeniden kaynattı. Kendini ancak öyle güvende hissediyordu.

Bayraktar’ın bir de sapanı vardı; attığını vururdu. En çok uğradığı yer Pazarören’di. Babam rahmetli, Pazarören’de çiriş satarken,
“Hep sen mi yiyeceksin, birazını da insanlara ver,” diyerek çiriş torbalarını boşaltıp sağa sola saçtı…

Bayraktar, sevdikleriyle dolu dolu sohbet ederdi. Hoşuna gitmeyen insanlardan kaçardı. Hitabeti çok güçlüydü. İnsanları toplar, konuşmalar yapardı. En fazla da tarih anlatırdı. Bir gün Adana’da bir meydanda konuşuyordu. Kalabalık onu dinliyordu. En arkadan birisi:
“Zırrr Bayraktar!” diye bağırdı.

Birden sustu.
“Bu hadsiz ya Sıradanlıdır ya Pazarörenlidir,” dedi.

Her gittiği yerde Bayraktar’ın sığındığı bir ev vardı. Her evde yatmaz, her kaptan yemek yemezdi. Kendi köyünde hiç kalmadığı söylenirdi. Köyünün insanlarına küsmüştü. Kalbi onlara kırıktı.

Çevresindekilerin kimi Bayraktar’a eren derdi, kimi Allah’ın sevgili kulu, kimi de “kafayı üşütmüş” deyip geçerdi. Oysa Bayraktar, bu dünyanın gürültüsüne sığamayan adamlardandı.

Bir gün trende ölü bulundu. Kafasını demire çarptığı söylendi. Aradan zaman geçti, mezarı bulunamadı. Belki bir istasyon kenarında, belki isimsiz bir toprakta…

Ama kesin olan şuydu: Bayraktar, bu topraklarda iz bırakan bir yol bilgesi, bir yalnız adamdı.

Allah rahmet eylesin.
Bu dünyada yarım kalan düşleri, öteki dünyada tamam olsun.

Bazı insanların mezarı bilinmez ama gönüllerde sessizce yaşamaya devam ederler.
Tıpkı Bayraktar gibi…