Etiket: Hüzün

“Çiçeğin rengi soldu, bitti şarkısı kuşun.Yol tenha, dal mecâlsiz, su durgun.”Edebiyatımızın naif şairi Ziya Osman Saba’nın “Güz” şiiri bu dizelerle başlar. Çiçeklerin rengi solmuş. Yapraklar sararıp dökülmeye başlamış. Şarkı söyleyen kuşlar gurbet ellere gitmiş. Eylül, birçok kişi için melânkolidir. Ancak hüzünbazlara ait bir ay değildir. Turgut Uyar’ın “Acıyor” şiirindeki “Eylül...

“Anılar defterinde gül yaprağı Gibi unutuldum kurudum” Cahit Zarifoğlu Ankara’ya ilk defa ne zaman geldim? Bu soruyu belki şu şekilde de sormak mümkün: Memleketten ilk defa başka bir şehre ne zaman gittin? Bu soru günümüzdeki gençler için önemli olmayabilir. Ama bizim kuşakta, eğer taşralı bir mektep talebesiyseniz, anlaşılabilir bir sorudur....

BİR ŞİİRİN HÜZÜNKÂR HİKAYESİ… ‘Bir bahar akşamı rastladım size’ şarkısını bilir misiniz dostlar ? Çok bilinen, çok söylenen bu şarkıyı kaç kere dinlediniz ? Ya da bu şarkının sözlerinden ne  kadarı hafızanızda var diye sormak daha yerinde olur galiba… Şimdi sizlere bu şiirin, bu şarkı olarak bestelenmiş ve çok meşhur...

Hiç karşılaşmadık, varlığımdan bile habersizdi. Oysa benim için 40 yıllık dosttan farksızdı. Ekranlarda karşıma çıkınca fırsatı kaçırmaz, dağarcığındaki lezzetli cümleleri usul usul önümüze sererken uzak diyarlara yolculuğa çıkardım. İstanbul sokaklarını onun kadar yavaş adımlayan, her adımda İstanbul’u yudum yudum içtiğini sezdiren birini daha tanımadım. Bir İstanbul sevdalısıydı. “İstanbul her zaman...

İnsan, kadim bir sürgünün hüzün çiçeğidir. Bu sürgün hayatında ateşle suyu aynı kapta taşımaya mahkumdur insan, sevinçle kederi aynı yürekte barındırmak zorundadır ve doğruyla yanlışı aynı zihinde harmanlamak gibi mühim bir vazifeye memurdur. Ömrü boyunca sarp geçitlerle dolu bir imtihan sahasına sürülmüş varlığın, bünyesinde türlü zıtlıklarla içi içe yaşamasından daha...

Sana kimse anlatmadı mı çocuk,Pembenin az, tozun çok olduğunu…Şu zalim dünyanın hengâmesinde,Dikenin çok, gülün yok olduğunu… Sen düşler kurarken gökler üstüne,Bombalar yağarken düşler üstüne,Mavi sular buz keserken üstüne,Sevincin az, kahrın çok olduğunu… Uçurtmanın ipi kaldı elinde,Güller harap oldu bahçelerinde,Hüzünlü dualar yalnız dilinde,Umudun eriyip yok olduğunu… Kuzum, sen hiç böyle dilemedin...

Bayram hüznünü yaşayanlara… Her bayram bir sevinçtir fakat her bayram da  bir hüzün kaplar içimi… Bu bayramda bir içli hüzün var bende… Tarifsiz bir hüzün bu… Kelimelere sığmayan ve kelimelerle anlatamadığım bir hüzün… Bayramda yaşadığım hüznün derecesini tarif edemem… Esenlik, sevgi ve mutluluk  yüklü olacağımız bu günde, duygularımın bana yaşattığı hicranı kelimelerle anlatamam… Göğsümü...

-Sizin hiç büyük bir sevinciniz birden bire hüzne dönüştü mü?Eminim bu soruya herkesin vereceği bir cevap vardır. Zira hayatın tekdüze olmadığını; gece ile gündüz, acı ile tatlı, sevinçle hüzün gibi binlerce zıt kavramın iç içe olduğunu biliyoruz. Bunların ortaya çıkardığı sorunların çoğu, insan ruhunda derin izler bırakmadan kolayca çözülüp gidiyor....

“Merhaba ya şehri ramazan merhaba“dan ne kadar çabuk “Elveda ya şehri ramazan elveda Elfirak ya şehri gufran elvada”ya geldik? Mübarek ramazan ayı, kuşatıcılığını bütün mehabetiyle gösterdi, inanan inanmayan tüm halk kesimlerini sarıp sarmaladı, fakir fukaraya nefes aldırdı, inananlara mükellefiyetin hazzını tattırdı, her şeye rağmen bir ve beraber olduğumuzu hatırlattı ve...

Tüm elbiseler dünyayı hatırlatıyor İğreti O da faniliği … Bir cenaze merasiminden birkaç gün sonra merhumeye ait eşyalar, elbiseler toplanırken yazmıştım bu dizeleri. Sandığından çıkan nerdeyse iki yüz yıllık nakışlı örtüler annesinden kalan tülbentler vardı. Ayrılık acısı yaksa da genzi, incecik bir tülbent kadar bile ömürlü olamamak vurmuştu beni. Hüzün...

Hava soğuk. Aylardan Ekim. Bu normal bir soğuk mu yoksa Küresel Isınma dedikleri ” bilinç yıkamanın ” bir tezahürü mü bilmek güç gibi. Genellikle Eylüllerin kucağımıza bıraktığı hüzünle formatlanan dünya izanı, bu kez takvim dışına sarktı gibi. Bir yerlerde işler “terso” sanırım ama nerelerde bilmem. 4.Ekim.2021 günü ikindi vaktinden ertesi...