Sana kimse anlatmadı mı çocuk,Pembenin az, tozun çok olduğunu…Şu zalim dünyanın hengâmesinde,Dikenin çok, gülün yok olduğunu… Sen düşler kurarken gökler üstüne,Bombalar yağarken düşler üstüne,Mavi sular buz keserken üstüne,Sevincin az, kahrın çok olduğunu… Uçurtmanın ipi kaldı elinde,Güller harap oldu bahçelerinde,Hüzünlü dualar yalnız dilinde,Umudun eriyip yok olduğunu… Kuzum, sen hiç böyle dilemedin...