Etiket: Mizah

İlk dergi, Türkçe ve Fransızca olarak 1849’da yayımlanmaya başlayan tıp konulu Vekâyi-i Tıbbiye’dir (Tıp Olayları). İlk Türkçe dergi, Münif Paşa tarafından çıkarılan Mecmua-ı Fünûn’dur (1861). İlk Türkçe çocuk dergisi Mümeyyiz (1869) olarak bilinse de Amerikan Protestan misyonerleri tarafından Ermeni harfli Türkçe ile 1860’ta yayımlanan Avedaper adlı dergidir. İlk resimli Türkçe...

1. Yazıdan çok söze önem vermiş bu yüzden sözlü geleneği çok zengin ve çeşitli olan bir milletiz. Halk arasında yaygın şekilde söylenilen deyimler, atasözleri, ninniler, masallar, ağıtlar…sözlü geleneğimizin en önemli ürünleridir. Zaman içerisinde bunlar yazıyla geçirilmiş olsalar bile kaynakları ve özellikleri itibariyle sözlü geleneğe aittirler ve bu özellikleriyle zihinlerimizde yaşamayla...

Efendim, mizah bu ya:  “Rusya’da yapılan bir sokak röportajında, ‘Kana kırmızı rengi ne verir?’ sorusuna 100 kişiden 98’i ‘Alyuvar’ demiş. Türkiye’de ise 100 kişiden 40’ı ‘Vişne’; 30 kişi ‘Domates’; 27 Kişi ‘Karpuz’; 3 kişi de ‘Alyuvar’ demiş.” Elbette yukarıdaki mizahta alyuvarın ne menem bir şey olduğu bilinmeyince vişne, domates, kavun...

”Gençler bizim dilimizden anlamıyor. Gençler geçmişi bilmiyor. Gençlere geçmişi doğru anlatabilsek bizi anlayacaklar. Gençler nankör. Gençlere ulaşamıyoruz…” Gibi haddinden fazla haddini aşan cümleleri söylemeyen kalmadığı gibi duymayan da kalmamıştır. Peki gençlerin bu serzenişlerden haberi var mı? Hayır! Bu sözlerin söylenme ihtimali olan ortamlara gençler girmiyor bile. Sosyal medyada gençler, gençlere...

“İnsanları güldürmek için yalan söyleyenin vay haline!” Şaka karşısındaki kimseyi kırmadan, incitmeden, eğlendirmek, güldürmek amacıyla söylenen sözler olarak ifade edilmektedir. Dini açıdan; hoşça vakit geçirme, insanları rahatlatma, dostluk ve muhabbeti geliştirme gibi yararlar gözetilerek yapılan yerinde ve dozunda yapılan şakalar meşru görülürken, sırf insanları güldürmek amacıyla yapılan; yalana, gıybete dayanan,...

Büyüklerimiz “Merak ilmin hocasıdır.” demiş. Ne güzel bir tespit. İnsanoğlu ilk çağlardan günümüze kadar hep bu merakı sayesinde terakki etmiş, yeni keşiflerin kapısını aralamıştır. Yaratıcı kudretin eşsiz sanat gücüne hayran kalarak eşyanın mahiyetini çözmeye çalışmıştır. Bazen de aklının ermediği şeyleri kutsallaştırma yoluna gitmiştir. Gücünün yetmediği şeyleri tanrılaştırmış ve onlara tapınmaya...

Hiç şüphesiz, bugün de “kürk” denildiğinde aklımıza ilkin en değerli giysi gelir. Hatta kültürümüzde kürkün bu değerine bağlı olarak “Don kürktür, er Türk’tür; Kabahat samur kürk olsa kimse üstüne almaz; Kürkü orak vaktinde, orağı kürk vaktinde al; Gönül ya kürklüyü sever, ya kepenekliyi; Kürk, börk ile adam olunmaz; Tilkinin dönüp...

Ayakkabı reklamı vardı, hatırlıyorum eski zamanlardan… İki genç, dağda sohbet ederken, arkalarından vahşi bir hayvan geliyor, biri hemen ayakkabısını bağlamaya çalışıyor… Öteki de merakla ve korkuyla soruyor… O hayvandan hızlı koşacağını mı sanıyorsun? ”Senden hızlı koşsam yeter!” diyor ayakkabısını bağlayan… Yeni nesil tam da böyle yetişmiyor mu? Anasından doğar doğmaz,...