“Tohum saç, bitmezse toprak utansın! Hedefe varmayan mızrak utansın! Hey gidi Küheylan, koşmana bak sen! Çatlarsan, doğuran kısrak utansın! …. ” Böyle diyordu, Sultânü’ş-şuara (Şairler sultanı). Şairin neler söylediğini şüphesiz en iyi kendisi bilir. Fakat şiirin bir mısrası veya bir kelimesi çok manalarla yüklüdür. O bir Küheylan gibi hiç durmadı koştu. Dinlenmedi, soluklanmadı,...