Yürekte Çaresiz Bir Kimsesizlik: Tek Başına Sevmeyi Arayan Çocuk

Gecenin karanlığında bir yıldız gibi parlayan, ama asla ışığını sana ulaştıramayan bir duygu: Kimsesizken aranan sevgi. Bu sevgi kalbinin en derin köşelerine sakladığın saf bir his; ne dokunabilirsin, ne de sarılabilirsin ona, ama her daim oradadır, hissedilendendir. Ağaçların yapraklarını döktüğü, rüzgarın hışırdadığı o kasvetli sonbahar günlerinde kalbinde bir kelebek kanat çırpar gibi hissettiğin, tarifi mümkün olmayan bir acıdır.. Bu sevginin nafile çırpınışları, belki de en dokunaklı romanların, şiirlerin ve şarkıların ilham kaynağı bile olamamıştır. Çünkü dinlemeyiz çaresiz sevgiyi soran çocuğu. En gerçek duygular, en derin yaralardan doğar. Senin o narin kalbin, bir papatya gibi açar ve her bir yaprağı karşılıksız sevginin naifliğini taşır Gözlerinden usulca süzülen bir damla yaş, kaybetmede bulduğun o derin manayı içten içe fısıldar kendine Sevgiyi arayan yürekler bilir ki, yalnız sevmenin ağırlığı bazen tüm dünyayı omuzlarına yıkar Ama yine de vazgeçemezsin aramaktan, çünkü sevmek, karşılık beklemeden sevmek; varoluşun en temiz, en yalın hali değil midir? Sevdiğin kişinin gülümsemesini gormesende, görememek sana huzur vermese de uzaktan bir umut ışığı yakar solgun gecelerine Onun mutluluğunda kendini bulmak vardı, onun sevincinde kendini yeniden yaratmak vardı. işte çaresiz sevmenin büyüsü buradadır bir yutkunuş hatırlatır birlikte sevmeyeceğini ama işte aradığım hep özlediğin midir? Bu sevgi, tıpkı bir rüzgar gibi eser yüreğinde, ona dokunamazsın, ama varlığını hep hissedersin. Zira bu rüzgar, kalbinden kopup gelecek bir fırtınanın habercisidir. Belki de bir gün tüm cesaretini toplayıp, bu sevgiyi haykırmak istersin. Ama bilirsin ki, karşındaki duvarlar yıkılmaz, sesin yankısız kalır. Çocuk yüreğinin içinde haykırış olur dışında kayıtsızlık halbuki soru şudur ben sevilmeyi haketmeyecek ne yaptım Oysa çocuklardaki karşılıksız sevgi, içinde barındırdığı umutsuzlukla bile seni var eder, seni sen yapar. Çaresizliğin içindeki derin güzellikleri keşfettikçe daha da kök salar bu sevgi Kısacası, kimsesiz aranan sevgi insan olmanın en sahici, en yüce haliyle yüzleşmektir ÇARESİZLİK! Bu sevgi, kalbine ağır bir yük gibi çökse de, ruhuna bir anlam katmanın, dünyaya bir iz bırakmanın en nazik yoludur. Belki karşılık bulamazsın, belki kendini hep eksik hissedersin, ama unutma: Kimsesizken sevmek, yüreğin en narin nağmeleriyle insan olmaktır. Ve bu nağmeler, yaşamının gizeminde sana hep bir melodiyi fısıldar. Sen sevmeyi kendin öğrendin… Yalnız öğrendin.
Sevda Akyüz