İnsan, kadim bir sürgünün hüzün çiçeğidir. Bu sürgün hayatında ateşle suyu aynı kapta taşımaya mahkumdur insan, sevinçle kederi aynı yürekte barındırmak zorundadır ve doğruyla yanlışı aynı zihinde harmanlamak gibi mühim bir vazifeye memurdur. Ömrü boyunca sarp geçitlerle dolu bir imtihan sahasına sürülmüş varlığın, bünyesinde türlü zıtlıklarla içi içe yaşamasından daha...