Etiket: Hikaye

Kibrit kutusundaki kibritler, toplumun içinde yaşayan insanlar gibidir. Kibrit kutusu dünya, içerisindeki çöpler insan misalidir. Estetikten uzak anlamına gelen “kibrit kutusu gibi evler” sözünü de hepimiz duymuşuzdur. Kutunun vazifesi muhafaza etmektir. Kutu zarar gördüğü sürece çöpleri de zarar görür. Tıpkı insanın kendi dünyasını yaktığı gibi. Kutu nem kaptığı sürece içerisindeki...

Salon takımı eskimişti ve hemen hemen her gün yeni bir salon takımı alınması için kocasının başının etini yiyordu. Cevat Beyin; “Şu an durumum yok daha sonra alırım” cümlesinin bir anlamı yoktu onun için. Çünkü gelen misafirlerine yeni almayı düşündüğü salon takımını ballandıra ballandıra anlatacaktı. Havasını atacaktı onlara. Salonuna, evine ne...

Babalar… Ekmek parası için dünyayı omuzlayan kahramanlar… Yüreğine diken batsa yüzünde gül açan sır küpleri… Evin her hikâyesini en son duyanlar garibanlar… İçinde söylenmemiş bin bir hikâye barındıran kültür hazineleri… Ah sizler, bâkir topraklarda açan yaban çiçekleri… Üç günlük dünya ömrüne binlerce yıllık hatıra sığdırıp ebedî âleme göç eyleyen babalar…...

Dostoyevski’nin çok bilinen bir sözü vardır: “Hepimiz Gogol’un Palto’sundan çıktık.” Dostoyevski bu sözüyle, büyük sanatkârlara mahsus bir tevazu örneği sergiliyor ve Gogol’a layık olduğu değeri veriyor. Merhum Mehmet Niyazi Özdemir de 03 Ekim 2011 tarihli makalesinde, “Şerif Aydemir, Türk edebiyatının Gogol’udur.” derken aynı kadirşinaslığı gösteriyor. Bir yazarın, özellikle yaşarken, böyle...

İnsanın hikâyesi, yaşadığı yerin hikâyesine benzer biraz. Mesela ülkesinin tarihi, her insanda kendini tekrarlar. Alalım bir insanımızı, inceleyelim, kabuklarını soyalım; Osmanlı’nın kuruluş dönemi, gelişme dönemi ve duraklama dönemi çıkar ortaya. Hatta batılılaşma tarihimizi bile görebiliriz, Cumhuriyeti de. İnsanın hikâyesi biraz da coğrafyasının hikâyesidir. Coğrafyası gibidir insan. Dağlarda yetişmişse gönlü geniştir,...

İyi ya da kötü insanların hikâyelerini dinledik ya da anlattık insanlara. Hayret ettik kimine, kimine özendik, nefret ettik kiminden de… Hikâyeler bile yazdık iyi olmaya, değerli olmaya dair. İnsanlara dokunmayı şiar edinerek. Dokunduk belki kimine ya da okuyup geçtiler etkilenmeden. Didindik durduk ama güzel bir hikâyenin, gerçek bir hikâyenin kahramanı...

Yat yoklaması: On bir… Issız koridorlar soğuk mu, olabilir? Lakin çok ıssız… Odalarında çocuklar… Üç dört tane. Karanlık gece. “Vırak vırak” kurbağa sesleri. Veya “Bırak bırak!” dünyayı. Öyle işte… Hep geçiyor zaman. Hisli mi, acımtırak mı? Bilemem… Nasıl, nereden baktığına bağlı, Sessizlikteki sesi sevenlere mütebessim. Hayat! O da böyle. Mısralar...

Hiç unutmam, çocuktum, ilkokul yıllarımdı. Yerde bir kâğıt görmüştüm, boş bir kâğıttı, ayağıma takıldı, basıp geçmiştim. Dedem vardı yanımda, al o kâğıdı yüksek bir yere koy dedi. Üzerinde herhangi bir şey yazmıyor ki, hani ayet hadis yazan kâğıtlar çok eskiyse, yerlere atılmışsa onları yakmamızı öğütlerlerdi, bu kâğıt bomboştu… O vurucu...

“Bir saatlik tefekkür, bin yıllık nafile ibadetten hayırlıdır.” Mucibince uzaklara dalmış gibi yaparak içimize, hikâyemize, varlık sebebimize dönerek şu soruyu sormalıyız kendimize: Çağa teslim mi olalım, yoksa direnelim mi? Teslim olursak ne olur? Beton yığınlarının arasında yaşamayı dert etmemeye başlarız. Egzoz gazının ciğerlerimizde dolaşmasına, oradan kanımıza karışmasına ses etmemeye devam...

Türkiye’de değişmenin tek yönlü seyretmesi uzun vadede tesirleri görülecek bir durumdur. Ne okuyorsanız, ne dinliyor ve seyrediyorsanız, “o”sunuz. Bugünün yöneticileri eskiden kendine mahsus eserler okuyan, düşünen ve mevcuda itirazla kendini gerçekleştiren kişilerdir. Şimdi böyle bir neslin yetişmesi, sürmesi mümkün mü? Biz okurken, okutulana, eğitilirken eğitim sistemine muarızdık. Şimdi okutan biziz,...

Onunla yollarımız bir akrabamın biricik evladının sünnet düğününde rastlaştı. Yıllar önceydi, Sarıgazi’deki gecekondunun bulunduğu sokağı birkaç saatliğine kapatıp eşi-dostu, konuyu- komşuyu davet etmişti. Sokağa kurulan masalarda misafirlere yemek ikram edilmiş, mevlit okutmuştu. Tabi ki uzun tedaviler sonucu dünyaya gelen yeğenimizin sünnetinde gençler için oyun ve eğlence faslı da unutulmamıştı. İstanbul’a...