Yüzlerde kederden izler, ağlar her köşede bir dul, Umrunda değil kimsenin, herkes nefsine köle kul… Kimsesiz yavrularının üstlerinde yırtık bir çul, Çıplak ayaklar yarılmış, kemreli elleri pul pul… Ya yakacak bir parça dal, ya üç lokma birşeyler bul, Ya da bombalar altında usul ölümlere kabul… Seslenirler evlâtlara “kaç kurtar kendini...