Bir dostla sohbet ediyorduk, “Hasbî insan kalmadı” dedi. Yüzüm aniden acıyla kasıldı. Dostumun sözünü reddetme anlamına gelmiyordu. O, öyle anladı. Konuya devam etmeden soru geldi: “Var mı çevrende hasbî adam?” “Çevremizde hasbî adam yoksa en büyük vebal kendimizde” diye düşündüm. Her kuş kendi cinsiyle uçar. Yol yürüdüğümüz, yanında durduğumuz, desteklediğimiz,...