Yokuş yukarı koşuyorum ayak bileklerime bağladığım taşlarla. Soyut kalabalıkları yararak, nefes nefese… Rüyalardaki çepeçevre saran ahtapotun kollarını bir bir keserek koşuyorum. Kestikçe çoğalıyorlar, ayaklarıma bağladığım taşlar! Çoğalıyorlar?! Kendimden bu denli uzaklara gitme isteğini depreştirdikçe içimde, kendimle birlikte benliklerim, biriktirdiklerim benimle birlikte koşuyorlar. Yalnızlığıma laf ettirmiyorum, tıkanmışlığıma ve bîçareliğime… Hiçbir gemi...