Mevsim Muharrem

Düştüğümüz yerden kalkma vakti…

Ümmetin yüreğine yerleşen kesret vahdete dönüşmeli, Hz. Peygamber’in gönlü tekrar kazanılmalı.

Lakin, Nebevî nidalar Hüseyinlerle birlikte  can çekişirken bu gönül nasıl kazanılır?..

Hz. Hüseyin emanet olduğu kadar, durduğu durak da emanettir, taşıdığı kutlu mesaj da..

Onun bedenini çiğnemek de hıyanettir, davasını çiğnemek de!

“Size iki emanet bırakıyorum” diye veda hutbesinden seslenen Nebi’nin emaneti bizde…

 “Müminler ancak kardeştir” düsturuna iman eden bir ümmet olarak verdiğimiz söze sarılma vakti… Hani Hz .Peygamber ’in peygamberliğini sorgulayan Heraklius bizzat Ebu Süfyan’a sormuştu ya:  “Hiç sözünde durmadığı olur muydu?”

Ben cevap vereyim  bu soruya Ey Nebi!…

Sen…

Sen ahdini hiç bozmadın!

Verdiğin sözden hiç dönmedin!

Kardeşlerinden yüz çevirmedin!

Amentü…

Biz mi?

Sen , dün “kardeşliğin” önüne geçen her türlü tuzağı islami bilinçle bertaraf ederken bugün  üzerimize dünyanın gölgesi düştü.

Ancak…

Tam da mevsim Muharremken…

Nevveytü diyerek…

İlahi vahye ve Nebevi sünnete ihanet etmemek ve  İslam güneşi ile  yeniden yüreklerimizi  birbirimize ısındırmak  adına “niyet ettik  düştüğümüz yerden kalkmaya!”

Niyet ettik:

“Girmeden tefrika bir millete düşman giremez.

Toplu vurdukça yürekler onu top sindiremez.”

diyen milli şairimize kulak vermeye…

Kazanılacak bu  ümmet bilincini  dua niyetine  mısralara sığdırmak gerekirse, diyebiliriz ki;

Bir daha düşmesin ki  Hüseyinler toprağa

Haber verince Cibril, hüzünlenmesin Resul-i Kibriya…