Büyüdüğünüz anı hatırlıyor musunuz? Ne zaman kendinizi büyümüş hissettiniz?
Eskileri çok bilmem, ama şimdilerde hamilelik takip programları var. Anne adayına bebeğiniz bu hafta mercimek, bu hafta nohut, bu hafta limon kadar oldu gibi örnekler veriyor. Bir bebeğin dünyaya merhaba demesi ortalama 40 hafta sürüyor. Anne, bebeğin dünyaya gelebilmesi için doğum da kan kaybediyor, doğum öncesinde ve emzirme döneminde bebeği besleyebilmek için kendi depolarından bebeğe aktarımlar oluyor.
Ve bebeğimiz büyüyor. Gerçekten büyüyor mu? 2 yaşına gelince, ilkokula başlayınca ya da üniversiteye başlayınca büyüyorlar mı? Peki ya meslek sahibi olduysa, ya da evlendiyse büyümüş oluyor mu? Yahut artık çocuğunuz anne ve ya baba olduysa büyümüş oluyorlar mı? Nasıl hissediyorsunuz?
Büyümüyorlar öyle değil mi! Anneyseniz hele, o çocuk hep sizin küçük evladınız. Gözünden akan bir damla yaş ile bütün kalbiniz parçalanıyor. Dizine yattığın da hep o başı okşamak, dualar etmek geliyor. Çünkü anne olmak Allah’ın kadına bahşettiği çok büyük bir lütuf. Annelik, Allah’ın merhametinin bir yansıması gibidir.
Anne olunca anlarsın! Bu cümle o kadar doğru ki… İnsan en çok evlat sahibi olunca büyüyor. Artık çabalaman gereken konu senden ibaret olmuyor. Gözünün içine bakan bir çift göz var. Allah’ın sana ikramı var. Küçük olmak artık yetersiz kalıyor. Büyümek gerekiyor. Sorumluluk sizi büyütüyor.
Önceden annem bekler, babam halleder dediğin konuları yapacak olan sen oluyorsun. Biraz daha uyusam dediğin günler, çocuklardan erken kalkayım da şu işler bitsin oluyor. Karşılaştığın zorluklarda kararları kendinden çok evlatlarını düşünerek vermek zorunda kalıyorsun. Acı çekiyor olsan da, üzülüyor olsan da, artık çocuk değil anne-baba olduğunu anladığın o an, büyümek zorunda kalıyorsun.
Peki, büyümek zorunda kalmak, büyümüş olmak çok kötü mü? İnsan sorumlulukları ile birlikte o çocuksu yanını taşıyamaz mı? Bence evlat sahibi olmak ne kadar büyük bir nimetse, evlat olabilmekte bir o kadar büyük bir nimettir. Hayatın koşturmasında bir şeylere yetişmeye çalışırken, yarım saatliğine de olsa annenin dizinde olmak, babanın yanında durduğunu görmek çocukluğun en güzel hali olmalı.
Anne olacak kadar büyüdüm, ama anneme ihtiyaç duymayacak kadar büyümedim…
Bazı duyguları aktaramıyoruz. Bazen, belki de çoğu zaman sevmeyi ifade edemiyoruz. Bazen çok geç kalabiliyoruz. Büyüme telaşı içinde, çocuk olduğumuzu ya da çocuklarımızın olduğunu unutabiliyor, onlar için bile olsa onları geri plana atabiliyoruz. Ama inanın yoğun bakım tecrübesi olan bir hemşire olarak söylüyorum. Bize bahşedilen o iki çift göz, size ne kadar iyi bakım verilirse verilsin, kapının arkasından gelecek olan o çocuğu ya da çocuk olma hissini bekliyor. Çünkü insan en çok ailesine güvenir, onların yanında rahat eder.
Sorumluluklarımız baki, ama dünya fani…
Çocukça kalın, çocuklarınızla kalın, hoşça kalın..!
